Валянціна Адамовіч: «Жывая істота адчувае добрага чалавека і адклікаецца на ласку»

Главное Сельская гаспадарка

НА КОНКУРСЕ тэхнікаў па штучным асемяненні буйной рагатай жывёлы малочнатаварных фермаў раёна, які адбыўся на мінулым тыдні, сярод адзначаных ганаровай граматай райкама прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу і тэхнік-асемянатар МТФ «Скамарошкі» ААТ «Агранёманскі» Валянціна Адамовіч. Валянціна Аляксандраўна аддала гэтай прафесіі трыццаць сем гадоў працоўнага стажу. Вопытны, сумленны спецыяліст, яна неаднойчы займала прызавыя месцы ў раённых конкурсах, ездзіла і на абласныя, адкуль вярталася з узнагародамі. У сямейным архіве ёсць фотаздымкі, якія засталіся на памяць аб тых прыемных і незабыўных хвілінах працоўнага жыцця.

А чаму аддала перавагу менавіта працы ў жывёлагадоўлі? Жанчына згадвае, што маці яе ўвесь час працавала цялятніцай, а Валя часта наведвалася на ферму, дапамагала карміць і даглядаць маленькіх гадаванцаў. Вясковая дзяўчына ў будучым марыла звязаць сваё жыццё з сельскай гаспадаркай, бо і бацька, Аляксандр Тур, быў вядомым у раёне чалавекам – у свой час узначальваў сельскагаспадарчую арцель, якая першая арганізавалася ў гэтым населеным пункце. Таму і паступіла вучыцца ў Ляхавіцкі сельскагаспадарчы тэхнікум па спецыяльнасці ветэрынарны фельчар, пасля заканчэння якога выпускніцу накіравалі на працу ў Лідскі раён. Але неўзабаве Валянціна вярнулася разам з мужам (замуж выйшла падчас вучобы ў тэхнікуме) і немаўляткам на малую радзіму, у вёску Скамарошкі, і засталася жыць і працаваць.

Самае галоўнае ў любой рабоце, як лічыць Валянціна Аляксандраўна, – адказнасць. Ды і без любові да справы высокага выніку не атрымаць, бо жывая істота адчувае добрага чалавека і адклікаецца на ласку. Галоўнае – з душой падыходзіць да даручанай справы, як след выконваць абавязкі, і тады ўсё атрымаецца. З самай раніцы Адамовіч ужо на ферме, выяўляе кароў і цялушак, якіх трэба асемяніць. І ў абед, і вечарам зноў прыходзіць.
Для тэхніка-асемянатара асаблівае задавальненне, калі ўсе цяляты нараджаюцца здаровымі. Гэта значыць, што работу сваю спецыяліст выканаў добрасумленна. У практыцы Валянціны Аляксандраўны быў выпадак, калі карова ацялілася чатырма цялятамі.
– Але яны не выжылі, бо нарадзіліся раней тэрміну, – расказвае спецыяліст. – А шкада. Гэта была б сенсацыя, бо двойні не рэдкасць, тройні бываюць, а тут адразу «квартэт».

У сваім шаноўным ужо ўзросце Валянціна Аляксандраўна яшчэ на рабоце, і хоць зарабіла неблагую пенсію, але ў бестэрміновы адпачынак не спяшаецца. Жвавая, хуткая на пад’ём, з жартаўлівай іскрынкай у вачах, яна поўная сіл і энергіі. Цягне яе на ферму, ёсць жаданне працаваць і быць запатрабаванай. Жанчына гаворыць, што здароўе дазваляе, у паліклініцы штогод толькі медыцынскія агляды праходзіць, ніколі не была на бюлетэні. Ды і прывыкла за столькі гадоў.
Работай тэхніка-асемянатара кіраўніцтва таварыства задаволена. У жанчыны цвёрды і прынцыповы характар: не пройдзе міма, калі бачыць непарадак на ферме, зробіць заўвагу і брыгадзіру, і жывёлаводам. Дарэчы, дзевяць гадоў яна спалучала абавязкі брыгадзіра фермы.
Валянціна Адамовіч адна з нямногіх у вёсцы, у каго ёсць на падвор’і карова. Гаспадара дома побач даўно ўжо няма, а адмовіцца ад дамашняй жывёлы жанчына не можа – усё свядомае жыццё трымае карміцельку. Агарод вялікі, налічвае больш за пяцьдзясят сотак: садзіць на ўчастку бульбу, буракі, агародніну. І кветак многа розных расце ў яе двары – гэта занятак для душы.

Валянціна Аляксандраўна ганарыцца дочкамі і сынам, гаворыць, што ўсе ў людзі выйшлі. Таццяна працуе настаўніцай у сярэдняй школе № 2 г. Стоўбцы, Святлана – медсястрой у кампаніі «Медицинский цэнтр Новое зрение», а Дзмітрый – у рэдакцыі газеты «СБ. Беларусь сегодня», вадзіцель службовага аўтамабіля. Зяці харошыя. У старэйшай дачкі муж – намеснік дырэктара мясцовага таварыства, а ў малодшай – праграміст у сталічнай фірме. Нявестка занята ў гандлі. У бабулі пяць унучак і ўжо ёсць праўнук.
На развітанне запыталася ў Валянціны Аляксандраўны, ці склалася ў яе жыцці ўсё так, як яна марыла? І атрымала адказ:
– Я маці, і для мяне няма нічога важней за дзяцей, бо яны – маё самае вялікае шчасце. Усё ў іх складваецца добра – і мне радасна на душы. Не забываюць, заўсёды прыязджаюць і дапамагаюць. І юбілей мой чарговы сёння адзначым разам, сваёй вялікай сям’ёй. Дзякуй Богу, жыву няблага, чаго і ўсім людзям жадаю.
Надзея Баталка, фота аўтара



Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *