Информация о ходе уборочной кампании в Столбцовском районе по состоянию на 31.07.2019

Информация о ходе уборочной кампании в Столбцовском районе по состоянию на 31.07.2019

Лучшие комбайновые экипажи:

1. Поплавский Максим Александрович (ОАО «Вишневецкий-агро») – намолочено 1 187 тонн; марка комбайна – Лексион-560;
2. Гончаренко Александр Геннадьевич (ОАО «Жатерево») – намолочено 1 144 тонна; марка комбайна – Lexion 560;
3. Рокаш Артур Игоревич (молодой) (ОАО «Жатерево») – намолочено 1 076 тонны; марка комбайна – Lexion 540 C;
4. Шода Виталий Анатольевич (ОАО «Вишневецкий-агро») – намолочено 1 034,2 тонны; марка комбайна – КЗС-1218;
5. Тарабеш Александр Викторович (ОАО «Великий двор») – намолочено 976,3 тонны; марка комбайна – КЗС-1218.

Лучшие водители:

1.Стаянович Сергей Петрович (привлеченный) (ОАО «Вишневецкий-агро») – 1 589 тонн; марка автомобиля – МАЗ 6501;
2.Диковицкий Александр Михайлович (ОАО «Вишневецкий-агро») – 1 449 тонн; марка автомобиля – МАЗ 555102;
3.Римашевский Эдуард Мечиславович (ОАО «Родина Якуба Коласа») – 1 351 тонны; марка автомобиля – МАЗ 555142;
4. Бельский Анатолий Николаевич (ОАО «Шашки») – 1 256 тонн; марка автомобиля – ЗИЛ 4502;
5. Демьянко Дмитрий Томашевич (ОАО «Деревное») – 1 099 тонн; марка автомобиля – МАЗ 5551 А2;

Сушильные агрегаты:

1. Станкевич Александр Леонидович, Белькович Владимир Иванович, Нектовенко Сергей Владимирович, Дробыш Александр Владимирович (молодежь) (ОАО «Вишневецкий-агро») – высушено 3 227 тонны;
2. Романейко Алексей Алексеевич (ОАО «Агронеманский») – высушено 2 200 тонн;
3. Савчиц Алексей Сергеевич (ОАО «Родина Якуба Коласа») – 2 005 тонн;
4. Королец Владимир Михайлович (ОАО «Родина Якуба Коласа») – 1 619 тонн;
5. Якусик Николай Николаевич (молодой), Стуло Владислав Сергеевич (молодой), Серебряков Николай Иванович (ОАО «Жатерево») – высушено 1 196 тонн.




З 1 жніўня адбудуцца важныя змены ў заканадаўстве

Фота носіць ілюстрацыйны характар

Бюджэт пражытачнага мінімуму

З 1 жніўня БПМ у сярэднім на душу насельніцтва складзе Br230,91. Па асноўных сацыяльна-дэмаграфічных групах зацверджаны наступныя памеры БПМ: працаздольнае насельніцтва – Br257,05; пенсіянеры – Br176,75; студэнты – Br223,93; дзеці ва ўзросце да трох гадоў – Br147,18; дзеці ва ўзросце ад трох да шасці гадоў – Br203,38; дзеці ва ўзросце ад шасці да васямнаццаці гадоў – Br250,19.

Дапамогі на дзяцей

Штомесячная выплата на першае дзіця складзе Br376,11, на другое і наступных – Br429,84, на дзіця-інваліда ва ўзросце да 3 гадоў – Br483,57 у месяц. Аднаразовая дапамога ў сувязі з нараджэннем першага дзіцяці складзе Br2309,1, а пры нараджэнні другога і наступных дзяцей – Br3232,74. Аднаразовая дапамога жанчынам, якія сталі на ўлік у арганізацыях аховы здароўя да 12-тыднёвага тэрміну цяжарнасці, са жніўня будзе выплачвацца ў памеры Br230,91, дапамога сем’ям на дзяцей ва ўзросце ад 3 да 18 гадоў у перыяд выхавання дзіцяці ва ўзросце да 3 гадоў (штомесячнае) – у памеры Br115,46. Штомесячная дапамога сем’ям на дзяцей, старэйшых за 3 гады, з асобных катэгорый сем’яў, якiя вызначаюцца заканадаўствам: на дзіця-інваліда – Br161,64, на іншых дзяцей у сям’і – Br115,46. Штомесячная дапамога па доглядзе дзіцяці-інваліда ва ўзросце да 18 гадоў складае Br230,91 (з I і II ступенню страты здароўя і з III і IV ступенню страты здароўя да спаўнення дзіцяці 3 гадоў) і Br277,09 (з III і IV ступенню страты здароўя пасля спаўнення дзіцяці 3 гадоў); штомесячная дапамога на дзіця ва ўзросце да 18 гадоў, інфіцыраванага ВІЧ, – Br161,64.

Пенсіі

Вырастуць працоўныя пенсіі – у сярэднім на 6,6 %. Сярэдні памер працоўных пенсій вырасце да Br438, а сярэдні памер пенсіі па ўзросце – да Br446,1. Штомесячная даплата да пенсій непрацуючых пенсіянераў складзе для людзей ва ўзросце 80 гадоў і старэйшых Br57,73, для людзей ва ўзросце ад 75 да 80 гадоў – Br43,3. Надбаўка для інвалідаў I групы складзе Br57,73, для пенсіянераў, якія дасягнулі 80-гадовага ўзросту, – Br28,87. Сацыяльныя пенсіі (прызначаюцца пры неатрыманні працоўнай пенсіі): інвалідам I групы, у тым ліку інвалідам з дзяцінства, – да Br254, інвалідам з дзяцінства II групы – Br219,36, інвалідам II групы (акрамя інвалідаў з дзяцінства), дзецям у выпадку страты кармільца на кожнае дзіця – Br196,27, інвалідам III групы – Br173,18, асобам, якія перасягнулі агульнаўстаноўлены пенсійны ўзрост, – Br115,46, дзецям-інвалідам ва ўзросце да 18 гадоў пры рознай ступені страты здароўя – ад Br184,73 да Br254. Дапамога па доглядзе інваліда I групы або асобы, якая дасягнула 80-гадовага ўзросту, складзе Br230,91 (у выпадку догляду аднаго такога чалавека) і Br277,09 (двух і больш).




Алена Нашчынец дапамагае дзецям «захварэць» матэматыкай

Па тэмпераменце, жыццярадаснасці знешне Алену Нашчынец хутчэй аднясеш да прадстаўнікоў славеснасці. Аднак яна – матэматык. І, гаворыць, «захварэла» гэтым з дзяцінства. Славеснасці ў нейкай ступені прысвяціў сваю дзейнасць старэйшы сын Канстанцін, выпускнік факультэта міжнародных адносін БДУ. Ён з’яўляецца аўтарам даследчых работ, друкуецца. Аднак паспеў ужо атрымаць другую вышэйшую адукацыю – у працяг дынастыі, як настаўнік матэматыкі. Малодшы сын Данііл, выпускнік стаўбцоўскай гімназіі № 1 з матэматычным профілем, паспяхова здаў уступныя экзамены і стаў студэнтам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі. Так што ў сям’і матэматыка ў пашане. Муж у Алены Віктараўны таксама заняты дакладнымі навукамі – інжынер. Усё гэта аб’ядноўвае сям’ю, як і многае-многае іншае.

У нашым раёне Алена Нашчынец настаўнікам матэматыкі працуе больш за 20 гадоў. Выкладчыца вылічальнай тэхнікі на кафедры Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта, цікавая маладая асоба ў свой час пакінула кар’еру ў сталіцы і паехала за мужам у Стоўбцы. Доўгі час яна выкладала матэматыку ў сярэдняй школе № 2 райцэнтра, а апошнія 14 гадоў працуе ў гімназіі № 1. Гэта адзін з самых моцных педагогаў, аб чым сведчыць факт: Алена Нашчынец працуе ў профільных класах. Аднак у сваёй настаўніцкай практыцы педагог вышэйшай кваліфікацыйнай катэгорыі вядзе ўрокі і ў класах сярэдняй школы. Алена Віктараўна гаворыць, што сваю задачу як педагога яна бачыць у тым, каб быць гатовай з рознымі падыходамі выкладаць у класах сярэдняга звяна, дзе патрэбна данесці праграму, пастаянна пераключаючы ўвагу дзяцей, каб не стамляліся, і ў старэйшых класах, дзе вучні асэнсавана зрабілі свой выбар на карысць матэматыкі, даць ім столькі, колькі яны змогуць узяць. Каб так працаваць, педагогу патрэбна было стварыць сябе, выпрацаваць уменні перадаць свае веды, зрабіць урокі цікавымі, тлумачэнні – даступнымі і зразумелымі. Гэта пастаянная праца над сабой, нягледзячы на багаты асабісты вопыт і высокую кваліфікацыю.

Само сабой напрошваецца пытанне: не ўсе дзеці могуць мець матэматычныя здольнасці, які выхад знаходзіць настаўнік у такой сітуацыі, працуючы з класам?

– На ўроках матэматыкі самае важнае – навучыць разважаць, думаць, – дзеліцца сваім поглядам Алена Віктараўна, – гэтыя якасці неабходныя любому чалавеку і спатрэбяцца ў дарослым жыцці. Вучыш дзяцей выбудоўваць ланцужок дзеянняў, лагічна думаць. І нават калі прафесіянальны выбар ляжа не на карысць матэматыкі, гэтыя ўменні прыдадуцца чалавеку, калі прыйдзецца выходзіць са складаных жыццёвых сітуацый.

Дзякуючы ўменню працаваць з дзецьмі ўрокі Алены Нашчынец цікавыя для тых, хто, як і сама настаўніца, «захварэў» матэматыкай, і для тых, хто па сваіх прыродных здольнасцях не можа глыбока пасцігнуць гэты няпросты вучэбны прадмет. Вучням прапаноўваюцца пяціўзроўневыя заданні, і кожны можа ацаніць свае здольнасці.

Як педагог Алена Нашчынец цікавая не толькі тым, што яна з’яўляецца адным з лепшых настаўнікаў матэматыкі раёна, але і тым, што дае падрастаючаму пакаленню, будучаму нашай краіны, больш, чым толькі выкладанне прадмета. У яе багаты вопыт класнага кіраўніцтва. І тут ужо патрэбна аддаць дзецям не толькі прафесіяналізм прадметніка, але і стаць для іх сябрам, надзейным чалавекам у жыцці, які дапаможа «выруліць» у складаных сітуацыях, папярэдзіць праблемы, якія могуць узнікнуць, падтрымае, дапаможа ісці па жыцці, не зварочваючы з патрэбнага напрамку ў няпростым сучасным свеце. Неабходна прыкласці сілы душы, каб заваяваць давер, стаць блізкім чалавекам для вучняў.

Як і многія калегі Алены Нашчынец, яна таксама лічыць, што работа педагога не заканчваецца, калі пакідаеш у чарговы працоўны дзень сцены школы. Сувязь з вучнямі, іх бацькамі, працягваецца і па-за межамі афіцыйна зацвер-джанага рабочага графіка. У мінулым навучальным годзе Алена Віктараўна выпусціла свой чарговы клас. Як матэматык яна рада, што яе вучні паспяхова здалі ўступныя экзамены і сталі студэнтамі прэстыжных навучальных устаноў. Як класны кіраўнік – разам з выпускнікамі чакала запаветных спісаў з прозвішчамі тых, хто паступаў у навучальныя ўстановы іншага профілю. Вось такі інтэлектуальны ўраджай: многія выпускнікі яе класа сталі студэнтамі вышэйшых навучальных устаноў. Гэта дае стымул педагогу для далейшай творчай самаадданай працы.

Новы навучальны год для Алены Нашчынец пачынаецца быццам з чыстага ліста. Ёй прапаноўваюць узяць класнае кіраўніцтва ў пятым класе і весці сваіх вучняў па дарозе навукі і жыцця да 11-га выпускнога. І пакінуць у кожным з іх часцінку сябе.
Святлана ЖЫБУЛЬ , фота Васіля ЗЯНЬКО




Сямейны экіпаж Ганчарэнкаў з ААТ «Жацерава» другім у раёне намалаціў тысячу тон збожжа

Сямейны экіпаж у складзе бацькі і сына Аляксандра і Уладзіслава ГАНЧАРЭНКАЎ з ААТ «Жацерава» другім у раёне намалаціў тысячу тон збожжа

Па тэмпах уборкі збожжавых і зернебабовых культур Стаўбцоўшчына займае трэцяе месца сярод раёнаў Мінскай вобласці. Па ўраджайнасці – а сярэднеабласная складае 35 цэнтнераў збожжа з гектара – знаходзімся ў залатой сярэдзіне.

– Хлебаробы выкарыстоўваюць кожную пагодлівую хвілінку, каб своечасова і якасна ўбраць вырашчанае, – гаворыць начальнік аддзела раслінаводства ўпраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама Мікалай Клаўшун. – Яравыя культуры не аддзячаць сёлета надта высокім паказчыкам, бо пашкоджаны засухай, асабліва ячмень на пясчаных глебах. Зерне дробнае. Такая ж сітуацыя і з зернебабовымі. Як і ў папярэднія гады, выручаюць у гэтым плане азімыя, якіх было пасеяна летась больш. Плануем намалаціць па раёне прыкладна 70 тысяч тон збожжа(без уліку зерня кукурузы і крупяных культур), а агульная лічба складзе каля 82 тысяч тон.

Дарэчы, летась сабралі каля 44 тысяч тон збожжа, пазалетась – звыш 78,5 тысячы тон.

Надзея БАТАЛКА, фота аўтара




Санітарная служба раёна правяла маніторынг у сельскай мясцовасці па пытаннях навядзення парадку на зямлі

Работа па навядзенні парадку на зямлі датычыць кожнага, гэта агульны пастаянны клопат і зона адказнасці для нас

На апаратнай нарадзе ў старшыні райвыканкама разгледжаны вынікі маніторынгу, які праведзены санітарнай службай раёна ў сельскай мясцовасці па пытаннях навядзення парадку на зямлі.

Для атрымання поўнай і ўсебаковай карціны спецыялісты раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі выехалі па трох маршрутах. Нумар адзін: Заямнае – Апечкі – Аталезь – Старына – Шашкі – Трылес – Засулле – Ячнае – Сцяцкі; нумар два: Новы Свержань – Вішнявец – Любкаўшчына – Пагарэлае – Мікалаеўшчына; нумар тры: Ячонка – Засулле – Рубяжэвічы – Літва – Рочавічы. На аснове сабраных фотафактаў была падрыхтавана прэзентацыя.

Неабкошаны ўезд у Новы Свержань

Як зазначыў галоўны санітарны ўрач раёна Ігар Кунцэвіч, на Стаўбцоўшчыне нямала зроблена, і відавочныя вынікі таго, як мяняецца выгляд нашых населеных пунктаў. Практычна не засталося несанкцыянаваных звалак, што сведчыць пра адладжаную сістэму планава-рэгулярнай ачысткі, у тым ліку з прымяненнем кантэйнерных пляцовак для збору цвёрдых бытавых адходаў. Становіцца больш добраўпарадкаваных аб’ектаў і домаўладанняў. З’яўляюцца новыя архітэктурныя формы і ландшафтныя кампазіцыі. Азеляненне набывае масавы характар.

Відавочна, што ў гэтую работу ўключаны ўсе – сельвыканкамы, суб’екты гаспадарання, насельніцтва. Ад іх узаемадзеяння, узаемаразумення ў многім залежыць агульны вынік. На месцах ініцыятарам і каардынатарам работы па навядзенні парадку на зямлі выступае, безумоўна, сельвыканкам. Сёння гэтую ролю спаўна выконваюць Вішнявецкі, Рубяжэвіцкі, Налібацкі і іншыя сельвыканкамы.

Хаваюцца ў траве бардзюры на аўтадарозе Новы Свержань – Любкаўшчына – Жыгалкі

– Нягледзячы на зробленае, гаварыць пра дакладна выбудаваную сістэму навядзення парадку пакуль не прыходзіцца. Пацвярджэннем гэтага служаць вынікі маніторынгу, – акцэнтуе ўвагу Ігар Кунцэвіч. – На розных маршрутах выяўлены недахопы, якія характэрны для большасці населеных пунктаў ці сельгаставарыстваў.

На даны момант на першы план выходзіць такая праблема, як своечасовае абкошванне. У бягучым сезоне ўжо было шэсць, а дзе-нідзе і сем абкошванняў, а колькі іх яшчэ будзе! Прэтэнзіі ўзніклі фактычна да ўсіх – дарожных арганізацый, сельвыканкамаў, суб’ектаў гаспадарання розных форм уласнасці.

Беспарадак на кантэйнернай пляцоўцы ў вёсцы Мікалаеўшчына

– Калі да гэтага пытання падыходзіць несур’ёзна, па астаткавым прынцыпе, то ў зарасніках могуць схавацца ўсе тыя вынікі, якіх мы дасягнулі ў навядзенні парадку, – папярэджвае Ігар Кунцэвіч.

Балявой кропкай у сельскай мясцовасці з’яўляюцца розныя нядзеючыя фермы, лазні, школы, магазіны, бальніцы, клубы і да т. п., якія фактычна паўсюдна засталіся без увагі ўласнікаў ці балансатрымальнікаў. За зарослай тэрыторыяй былых аб’ектаў і нежылых дамоў можа падсцерагаць небяспека, аднак уваход на іх, як правіла, нічым не абмежаваны.

Пакасіўся плот ля ведамаснага жылля СГФ «Аталезь-агра»

Прыходзіцца канстатаваць, што ізноў зарастае тэрыторыя жывёлагадоўчых аб’ектаў ААТ «Радзіма Якуба Коласа». Стан спраў з навядзеннем парадку ў гэтай гаспадарцы разглядаўся нядаўна на адной з апаратных нарад у старшыні райвыканкама, па яе выніках дырэктар быў прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці.

Актывізаваць работу неабходна і ДРБУ № 135. Зарастаюць палосы адводу, бардзюры, на некаторых прыпынках грамадскага транспарту на аўтадарогах прыйшлі ў непрыгоднасць лавачкі і іншая маёмасць.

Струхлела лавачка на аўтобусным прыпынку ў вёсцы Сосенка

Зусім нехарактэрны факт зафіксаваны на вуліцы Дачнай у вёсцы Галавенчыцы – несанкцыянаваная звалка, адзіная ў раёне, – і гэта служыць дакорам у першую чаргу жыхарам вёскі, якія дапусцілі падобнае.

Можна прыводзіць іншыя прыклады безгаспадарчасці або адсутнасці культуры, але актуальныя для ўсіх высновы:
– Работы па навядзенні парадку на зямлі не павінны быць разавай акцыяй, ад выпадку да выпадку і, што называецца, з-пад пратакола, – адзначае Ігар Кунцэвіч. – Калі мы хочам бачыць вынік, трэба працаваць штодзённа, паўсюдна, планава і сістэмна. Важная ўмова – сумесная работа сельвыканкама, насельніцтва і суб’ектаў гаспадарання.

У цэнтры Вішняўца зарастае былая бальніца

Таццяна ПЯТКЕВІЧ
Фота прадастаўлена санітарнай службай раёна




Чэрвеньскія вандроўкі «Лявоначак»

Для выхаванцаў Людмілы Несцяруккіраўніка ўзорнага харэаграфічнага ансамбля «Лявоначкі» – першы месяц лета адзначыўся дзвюма цікавымі вандроўкамі.

Малодшая група ансамбля прыняла ўдзел у фестывальных мерапрыемствах Х Міжнароднага фестывалю дзіцячай творчасці «Дзеці свету», які праходзіў у горадзе Грудзёндз Рэспублікі Польшча. Пражывалі маленькія артысты на беразе маляўнічага ляснога возера Радодзеж на базе адпачынку «Сонечная паляна»  ў драўляных доміках з выгодамі. Для таго каб праводзіць цікава вольны час, у распараджэнні дзяцей былі батуты, пляцоўкі для валейбола – піянербола і футбола, вулічныя трэнажоры, пясчаны пляж, катамараны. Першага чэрвеня ў Польшчы, як і ў многіх іншых краінах, святкуецца Дзень абароны дзяцей.

Фестывальныя мерапрыемствы праходзілі на працягу двух дзён. Усе ўдзельнікі фестывалю выступалі ў розных месцах горада на адкрытых пляцоўках. На кожнай стаяла сцэна і працавалі атракцыёны, а таксама дзяцей забаўлялі аніматары, якія прапанавалі конкурсы, дарылі паветраныя шары. Нашы дзеці ў нацыянальных касцюмах былі ў цэнтры ўвагі. З імі хацелі сфатаграфавацца, іх выступленні здымалі на відэа, і кожны нумар успрымаўся на ўра. Сам конкурс праводзіўся ў горадзе Нове. На вялізнай сцэне, пачынаючы з 10 гадзін раніцы, шэраг розных калектываў, змяняючы адзін аднаго, выконвалі свае конкурсныя нумары. «Лявоначкі» танцавалі «Паленніцу», «Гарэзлівую полечку», «Вяснушкі», «Я малюю». Хочацца адзначыць, што з Беларусі гэта быў адзіны танцавальны калектыў. Радасці не было мяжы, калі абвясцілі, што «Лявоначкі» атрымліваюць Гран-пры фестывалю. Эмоцыі перапаўнялі сэрцы і дзяцей, і дарослых. Людзі падыходзілі і пыталіся: «А дзе знахо-дзяцца Стоўбцы?» Гэта гаворыць пра тое, што юныя артысты вельмі спадабаліся, і людзям было цікава даведацца пра тую мясціну, у якой нараджаюцца такія таленавітыя дзеці. Вандроўка ў Польшчу запомнілася і экскурсіямі. Дзеці пазнаёміліся са старой часткай горада Грудзёндз, убачылі шырокую і паўнаводную Віслу, на якой і стаіць горад, з вышыні замкавай абарончай вежы паглядзелі на панараму горада, пабачылі збудаванні XVI стагоддзя, якія захаваліся да цяперашняга часу. Яшчэ адна цікавая экскурсія была ў горад Мальбарк.

Пасля Мальбарка «Лявоначкі» накіраваліся на Балтыйскае мора. Тры гадзіны дзеці адпачывалі, дыхалі марскім паветрам, купаліся, загаралі.

Праз тыдзень пасля вяртання з Польшчы сярэдняя група ансамбля адправілася пакараць горад Несебр Рэспублікі Балгарыя. «Лявоначкі» сумяшчалі прыемнае з карысным: адпачывалі на Чорным моры і ўдзельнічалі ў грандыёзным па сваіх маштабах фестывалі «Сонца, радасць, прыгажосць». У ім бралі ўдзел прадстаўнікі 10 краін: Балгарыі, Беларусі, Грузіі, Германіі, Украіны, Малдовы, Румыніі, Расіі, Польшчы, Сербіі. Пачаўся фестываль шэсцем з новага Несебра ў яго гістарычную частку. Дзве часткі горада злучае вялізны мост. Усе ўдзельнікі фестывалю (больш за 1500 чалавек) у нацыянальных касцюмах, са сцягамі сваіх краін пачалі рухацца ў стары Несебр. Побач з намі ішлі ўдзельнікі з Расіі, Германіі, Малдовы, і вось тут разумееш, што для творчасці, як і для спорту, няма межаў, няма нацыянальных разладаў, войнаў. Калі ўдзельнікі фестывалю прыйшлі пад браму старога Несебра, іх сустрэў мэр горада, які павітаў усіх з новым фестывалем, пажадаў поспехаў і плённай працы. А затым падымаліся сцягі ўсіх краін-удзельніц, гучалі гімны гэтых краін. Нават слёзы навярнуліся, калі ўгару пачаў уздымацца наш сцяг, а дзеці запелі гімн. Танцавальныя нумары праглядвалі на працягу двух дзён. У нашай узроставай групе было 36 конкурсных выступленняў. На кожны калектыў быў асобны ацэначны ліст, з крытэрыямі, па якіх павінны былі ацаніць канкурсантаў члены журы.  Яны сядзелі нават у розных месцах глядзельнай залы.

Фестываль праходзіў у старым амфітэатры Несебра пад адкрытым небам. «Лявоначкі» танцавалі два нумары: «За чаем не сумуем» і «Круцёлкі». Вынікі фестывалю былі агучаны толькі на наступны дзень. Увечары адбывалася цырымонія ўзнагароджання. І калі абвясцілі, што ў нас першае месца, то зразумела, радасць і шчасце проста зашкальвалі. Людміле Несцярук уручылі падзяку за якасную падрыхтоўку калектыву да фестывалю.

У конкурсе вакалістаў прымала ўдзел  Кіра Багдановіч. Яе да конкурсу падрыхтавала матуля – Ганна Валер’еўна, настаўніца СШ № 2 г. Стоўбцы. Кіра выступіла выдатна і прывезла дыплом ІІ ступені.

Хочацца расказаць і пра тое, што нашы дзеці былі актыўнымі ўдзельнікамі розных мерапрыемстваў. «Лявоначкі» атрымалі першае месца ў конкурсе талентаў атэля «Бумеранг», ім дасталіся некалькі тытулаў на конкурсе міс, яны лепш за ўсіх ныралі па лыжкі ў басейн, а таксама зрабілі лепшы малюнак пяском. Нам пашанцавала на надвор’е: кожны дзень мы адпачывалі на моры, купаліся ў басейне, частаваліся фруктамі і весела бавілі час.

Хочацца сказаць вялікае дзякуй бацькам, якія змаглі падарыць сваім дзецям такія незабыўныя ўражанні, падтрымаўшы іх фінансава, кіраўніку ансамбля Людміле Несцярук, якая на высокім узроўні падрыхтавала дзяцей да ўдзелу ў фестывалях. А «Лявоначкі» – поўныя сіл і энергіі і спадзяюцца, што галоўныя іх перамогі яшчэ наперадзе!

Ала ЯРМАК, канцэртмайстар ансамбля «Лявоначкі»




Караліна! Тут мог быць турыстычны рай

Караліна – у ліку тых нямногіх вёсачак на карце Стаўбцоўшчыны, якія, здаецца, даўно страцілі перспектыву, але міжволі ўнушаюць да сябе павагу, заклікаюць помніць мінулае. І ў даным выпадку, так бы мовіць, машына часу імчыць нас па гладкім асфальтаваным пакрыцці. Менавіта ім, добраўпарадкаваным дарожным пакрыццём, адметныя і пад’езд да вёскі, і сама адзіная вясковая вулічка.

Адзіная вуліца Караліны

Караліна і школа-інтэрнат

За Новым Свержанем, як звернеш з бальшака Стоўбцы – Пагарэлае, непрыкметна апынешся ў вёсцы Караліна. Месца тут цудоўнае.
Побач – Нёман, лес і… школа-інтэрнат. На жаль, былая. Установа закрыта каля дзесяці гадоў таму, а магутны комплекс вучэбна-гаспадарчых будынкаў застаўся. Пазней яго выставілі на аўкцыён. Набыў лот нябедны чалавек (у яго нават карані на Стаўбцоўшчыне). Вяскоўцы кажуць, што новы гаспадар меў імпэт развіваць тут вытворчасць, адкрыць аграсядзібу, распачаць турыстычны бізнес. Аднак ужо колькі гадоў стаяць занядбаныя гмахі, і ўсё, на што ва ўласніка стае духу (ды і то пасля чарговага тэлефанавання з сельвыканкама), – гэта абкошванне тэрыторыі…
Разам са старшынёй Навасвержанскага сельвыканкама Анатолем Богданам стукаемся ў дзверы сядзібы, што першай сустракае ў Караліне. Жыве ў ёй Людміла Міхайлаўна Мініч. Раней дом быў службовым, які кіраўніцтва школы-інтэрната выдзеліла для настаўніцы матэматыкі. Працавала яна і выхавальніцай, а апошнім часам, ужо пасля закрыцця ўстановы, – вартаўніком. Людміла Міхайлаўна, адклаўшы ўбок часопіс з красвордамі, з ахвотай расказвае гісторыю вёскі:

Старшыня сельвыканкама Анатоль Богдан гутарыць з Людмілай Мініч

– Пасля вайны, калі я была яшчэ дзіцём, у Караліне дзейнічаў дзіцячы дом. Дабротныя дамы і гаспадарчыя пабудовы для яго засталіся ад двух заможных братоў (на жаль, у памяці не засталося іх прозвішча). Родам з Белькаўшчыны, яны выкупілі гэтую зямлю. Адзін займаўся садаводствам (нездарма ў вёсцы шмат яблынь!), другі трымаў жывёлу. Браты потым выехалі ў Польшчу. Сюды таксама з хутароў звозілі хаты і рассялялі ў іх дзяцей. У асноўным гэта былі дзеці з Расіі, з відавочнай рускай гаворкай.
– Вам пра гэта нехта расказваў? – цікавімся ў Людмілы Мініч.
– Яны вучыліся з намі ў свержанскай школе, мы сябравалі. Ды і некаторыя нашы бацькі працавалі ў дзіцячым доме і тое-сёе расказвалі. Потым дзіцячы дом закрылі, а замест яго адкрылі школу-інтэрнат для дзяцей з затрымкай псіхафізічнага развіцця. Памятаеце, хадзіла показка: «Будзеш дрэнна вучыцца – адправім у Караліну». Паступова зносілі ўсе старыя хаткі і ўзводзілі на іх месцы новыя будынкі. У іх размясціліся спальні, сталовая. Была пабудавана і свая школа.
У лепшыя часы ў школе-інтэрнаце знаходзілася 150 дзяцей з розных раёнаў Мінскай вобласці. У нас былі свае кароўнік, свінарнік, пчальнік. Адзін час трусоў гадавалі. Так прывучалі дзяцей да працы, давалі ім прафесію. Мёд, малако, мяса – усё гэта школа-інтэрнат мела сваё.

З Караліны ў Караліну

Калі працавала школа-інтэрнат, у Караліне пражывалі 22 чалавекі. Сёння засталося ўсяго чатыры жыхары. Зімуе ўвогуле адзін – Юрый Бенедзіктовіч.

Незаменны касец Юрый Бенедзіктовіч

Ён мужчына яшчэ не стары. Для вёскі – незаменны касец. Абкошвае абочыны вуліцы, тэрыторыю вакол грамадскага калодзежа. Якасць вады ў ім, як згадвае Анатоль Богдан, пацверджана даследаваннямі санітарнай службы. Людміла Мініч звяртае ўвагу на сваё: «З самай раніцы чуваць Юраву мотакасу».
– Трэба, каб было хораша, акуратна, – адгукаецца Юрый Каспаравіч.
Калісьці ён працаваў у школе-інтэрнаце качагарам. Цяпер падпрацоўвае вартаўніком (ахоўвае былую школу-інтэрнат). І, трэба сказаць, такога «кругласутачнага» работніка, нельга не цаніць новым гаспадарам.
– Як вам такое жыццё наводшыбе, асабліва зімой? – нельга не запытаць у Юрыя.
– Я прывычны жыць на прыродзе. Нарадзіўся ў пасёлку Караліна (Шашкоўскі сельсавет). Жа-ніўся і трапіў з Караліны ў Кара-ліну, – жартуе Юрый. – Аўтобусы сюды не ходзяць, маршрут даўно скарацілі, бо няма каму ездзіць. Аўталаўка прыязджае і, у другую сераду месяца, – машына, якая забірае смецце.
– Трымаеце якую-небудзь гаспадарку?
– З гаспадаркі – толькі коцік. Агародзік саджу. Летам рыбу лаўлю ў старыцы Нёмана. Маю дзвюх унучак, трое дзяцей. Наведваюцца да мяне кожную суботу і нядзелю. З імі можам іншым разам на машыне ў Стоўбцы, у магазін, пракаціцца.
– Лес побач, а ў вас няма плоту.
– А ад каго гарадзіцца? Ад дзіка? Няхай прыйдзе ў двор. Козы часта бываюць…
– Інтэрнэтам цікавіцеся?
– Інтэрнэт у нас не «ловіць». Працуюць электрычныя прыборы. Тэлевізар, халадзільнік… Энергетыкі па ўсёй вёсцы памянялі лінію.
– А святы бываюць у вас?
– Свята – кожны дзень. Калі Бог даў здароўе – радуйся.
Юрый Бенедзіктовіч жыве ў вялікім каменным доме на дзве сям’і. Яго суседзі – сям’я Жукоў. На іх агульным двары цвітуць ружы. Анатоль Богдан падказвае, што за домам знаходзіцца пасека. Кавалак зямлі ўзяў для вядзення асабістай падсобнай гаспадаркі стаўбчанін, які займаецца пчалярствам.

«Несучасная» моладзь

Адна хата ў Караліне прадаецца, таму што яе гаспадар памёр. Купіць, кажуць, хоча нехта з унукаў тых, хто тут пражывае. Вяскоўцы рады гэтай навіне. Для іх важна, хто будзе суседам.
Да душы прыйшлася ім і сям’я са Стоўбцаў, якая тры гады таму купіла ўчастак для будаўніцтва дома. Харошыя людзі, а яшчэ – «несучасная» моладзь, якая ўмее ўсё рабіць, – такія характарыстыкі даюць гараджанам вяскоўцы. Яны спяшаюцца на свой участак кожную вольную гадзіну. Працуюць бацькі і прывучаюць да працы дзяцей.

Прыходзіць у заняпад былая школа-інтэрнат

– У іх жа не проста градкі, а геаметрычныя фігуры. Басейн зрабілі з пластыкавых бутэлек. Дарожкі павыкладалі з каменьчыкаў. А паглядзіце, якую шпакоўню зрабілі! На дзве птушыныя сям’і! – дзівяцца ў Караліне.
У гэтай шпакоўні-«інтэрнаце» пасяліліся шпакі. І хто ні праходзіць каля дома «Караліна, 5» (менавіта такі адрас напісалі гаспадары на валуне), той залюбуецца гармоніяй прыроды і чалавечай фантазіі.

«Мінус» Караліны

Мясцовыя жыхары кажуць, што адзіны «мінус» Караліны – адсутнасць прыроднага газу. Калісьці гэтае пытанне ўзнімаў дырэктар школы-інтэрната Іван Касцюкевіч. Меркавалася падвесці газ з кацельні аздараўленчага лагера «Церамок». Намаганнямі Івана Дамінікавіча быў зроблены асфальтаваны пад’езд да вёскі. Людміла Мініч упэўнена, што такі гаспадарлівы чалавек, калі б застаўся дырэктарам, не дапусціў бы закрыцця школы-інтэрната.
Паветра ў Караліне такое, што, здаецца, яго можна піць. Нешматлікія жыхары вёскі заняты кожны сваім. Калі які рыбак ці паляўнічы праедзе міма на веласіпедзе і парушыць цішыню…

Пры з’ездзе з бальшака

Таццяна ПЯТКЕВІЧ, фота аўтара




На территории Старосверженского сельисполкома прошла пожарно-профилактическая акция

В субботу, 27 июля работниками Столбцовского районного отдела по чрезвычайным ситуациям была организована и проведена пожарно-профилактическая акция на территории Старосверженского сельского исполнительного комитета. Совместно с членами смотровой комиссии в данной работе принимали участие заинтересованные субъекты профилактики: ГУ «Столбцовский ТЦСОН», ГУО «Старосверженская средняя школа», ПУ «Столбцыгаз», Столбцовский МРО ГУ «Госэнергогазнадзор» филиал по Минской области и г. Минску.

Председателем сельисполкома Таяновской М.А. проведен инструктаж, акцентировано внимание, на какие нарушения необходимо делать акцент при посещении домовладений граждан. В рамках пожарно-профилактической акции посещено 185 домовладений граждан в д. Перетоки, 38 домовладений в д. Цвирки, 32 домовладения в д. Грядки, посещены семьи, дети в которых признаны находящимися в социально опасном положении, проживающие на территории Старосверженского сельисполкома.

По итогам работы подготовлены и направлены информации для принятия мер реагирования в координационный совет Столбцовского райисполкома, в учреждения образования по выявленным фактам ненадлежащего воспитания детей, в Столбцовский РОВД в отношении лиц, злоупотребляющих спиртными напитками.




31 июля председатель райисполкома встретится с жителями ул. Мира

31 июля 2019 года в 17.30 встречу с населением микрорайона г. Столбцы ул. Мира проведет председатель Столбцовского райисполкома Денис Сергеевич КОЛЕСЕНЬ.

Место проведения: ФОК ГУ «Детско-юношеская спортивная школа Столбцовского района»